Over vier maanden moet ik mijn huis uit. Niet eens zo'n probleem - lang leve de duidelijkheid, een eind aan de onzekerheid. Verhuizen? Liever vandaag dan morgen.
In gedachten heb ik de boekenkast al leeg gehaald, de bank al uit elkaar, stapels kleren opgevouwen & de inhoud van de kastjes in dozen gepakt. Nu nog een huis.
Michael Jackson was de soundtrack van de dag. Een kopje koffie onder begeleiding van Wanna Be Startin' Somethin' in een café tegenover Artis, Bad op de achtergrond in de supermarkt, Dirty Diana onder de afwas.
Het was de eerste zomerdag die voelde als vakantie. Deadlines uit de weg geruimd, laatste projecten in gang gezet, het afstuderen in zicht. Waar ben ik volgend jaar om deze tijd?
In het menu van mijn iPod verzonken loop ik naar huis. Via de korte route natuurlijk, onder de flat voor de mijne door. Ik kijk op, knipperend tegen een stel koplampen en blijf even staan. De auto, een politiewagen, zo blijkt, houdt stil voor mijn neus.
'Mag ik vragen waar u naar toe gaat?' klinkt het op ietwat barse toon.
Ik sta even met mijn mond vol tanden.
'Eh, naar huis? Ik woon daarachter.'
'Doet u wel voorzichtig?'
'Natuurlijk ... ?'
De auto rijdt verder.
Ik neem aan dat ik werd ondervraagd voor mijn eigen veiligheid - een blond meisje in een zwarte buurt in de avonduren is natuurlijk enorm gevaarlijk - maar ik heb me in mijn twaalf jaar in deze buurt nog niet eerder zo van slag gevoeld.
Ik stond vanmorgen even stil en moest twee keer nadenken, kijkend naar de 'omlegkalender' op mijn werk.
In een poging tot efficiëntie-vroeg-in-het-semester bevond ik mij vandaag met een stapel te lezen artikelen in de bibliotheek. De rustige omgeving werd echter al gauw gestoord door drie kakelende dames die de planken kwamen tellen en zich niets aantrokken van een vraag of het in ieder geval wat zachter kon.
Wegens gebrek aan ruimte moest er geschoven worden in een aantal kasten, boeken moesten boven op de kasten om de afdeling volledig te benutten. 'Mag dat arbotechnisch wel?' vroeg één van de dames zich peinzend af, duidelijk een geval van term-dropping om intelligenter te lijken. De ronde door de kleine ruimte werd wel drie keer gemaakt, op steeds luidere toon en met wilde armgebaren. Als laatste opmerking voordat de deur werd dichtgegooid: 'De schuivers zullen wel op academische wijze begeleid moeten worden, zowel categorisch als inderdaad arbo-technisch'. Mijn mond viel open.
De column van Ronald Hooft in de PS Wonen van het Parool van vandaag brengt een glimlach op mijn gezicht. Schrijvend over het entertainment gehalte van 'Rochdale-gate' heeft hij dezelfde gedachte als ik:
"Het enige sukkelige en daardoor tegelijkertijd hilarische detail was die auto. Heeft de beste man eindelijk een supercoole Maserati voor zichzelf geregeld, laat hij zich er door een chauffeur in rond rijden. Zelfs de grootste Quattroporte heeft een belachelijk kleine achterinstap. Ik zie het al voor me, zo'n dikzak in een Ogerpak, op de achterbank gevouwen van die sportwagen".
Misschien zit hij wel voorin, naast de chauffeur. Eigenlijk nog knulliger.
De tram komt schokkend tot stilstand. De man achter me probeert uit te stappen, maar de tram wacht op een stoplicht, de halte is nog niet in zicht. "Nog even geduld, meneer," zegt een andere passagier, met een lach tegen de ongeduldige man. Hij wordt omringd door een groep mannen, strak in het pak, die elkaar grinnikend aanstoten. "Ach, het is hier in ieder geval lekker warm," zeg ik, onderwijl een blik werpend op de sneeuw die gestaag naar beneden valt.
De tram stopt nu echt, vlak voor het Concertgebouw. "Net nu het zo lekker warm was ... en ook nog eens met al dit fijne mannelijke gezelschap!" Ik krijg een knipoog terwijl ik me naar de opera haast.
Na de tijdelijke baan van mijn dromen (redactie-assistent en schrijver voor het blad National Geographic Adventure, een éénmalige special - ligt nog in de winkel!) heb ik sinds kort weer een nieuwe fascinerende bijbaan. Mijn vrijdagmiddagen en zaterdagen breng ik voortaan door in een zelfde soort omgeving als jaren geleden, tussen planken vol met boeken in een kleine maar fijne boekhandel. Dit keer een gespecialiseerde - religie, filosofie en geschiedenis.
U begrijpt het al, ik word omringd door een teveel aan boeiende titels op mijn vakgebied en ver daarbuiten. Afgelopen jaarwisseling voerden we voor het eerst de inventaris in op de computer, en zo'n eerste digitale inventarisering kost nogal wat tijd. Vandaar dat we nog steeds bezig zijn en mijn baas, de blik in mijn ogen opmerkend, ondanks het werk wat er nog moet gebeuren mij weghoudt bij de Islam-kasten. In zijn woorden: "Het is voor je eigen bestwil".
College nummer één achter de rug en meteen zin om me er in te storten. Voor mijn college over Islamitische denkers in de moderne tijd moet ik alles te weten komen over Farid Esack: een Zuid-Afrikaanse Islamitische wetenschapper die vooral bekend staat om zijn oproep tot dialoog, zowel tussen verschillende religies als tussen religieuze gemeenschappen en het seculiere westen. Daarnaast maakt hij zich sterk voor gelijke rechten, neemt hij deel aan de strijd tegen aids en maakte hij actief deel uit van de beweging tegen apartheid.
Ik ben benieuwd en verheug me nu al op het onderzoek (gesproken als een ware nerd ... ).
Vriendin A. vertrekt volgende week naar het warme(re) Zuid-Spanje voor een half jaar. De inboedel wordt opgeslagen - ondergetekende bood aan mee te helpen bij het inpakken. Van mijn eigen verhuizing twee jaar geleden wist ik al wat een hoeveelheid spullen er uit een kleine ruimte kunnen komen, maar ik was onder de naïeve veronderstelling dat een studentencontainer wel even leeg te halen viel.
De dag duurde wat langer dan verwacht, maar we zijn een eind gekomen. Net thuis - met een tas vol spullen die mevrouw wel kwijt wilde. Handig. Mogen we die bij mijn verhuizing weer aan iemand anders geven.
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
